வெள்ளி, 19 ஜூன், 2015

பழநி ஆண்டியும் தெரு ஆண்டியும் - 1

மு. கு: ஆண்டியை ஆண்ட்டி என்று படித்துவிடாதீர்கள். தலைப்பின் பொருளே மாறி விடும்.

பழநி சென்று வந்ததைப் பற்றி ஒரு பதிவு இடவேண்டுமென்று  நண்பன் வற்புறுத்தியதால் (ஆனாலும், நன்றி ராகவன்) பதிவது இது. சென்ற ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் செமெஸ்டர் தேர்வுக்குப் பின் (எவ்வளவு நாளுக்குப் பிறகு எழுதுகிறேன்!!!) உடுமலையில் ஒரு பேப்பர் தொழிற்சாலையில் இன்-ப்ளான்ட் டிரெய்னிங் (தமிழில் என்ன என்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம் ) சென்றோம். பயிற்சியெல்லாம் நன்றாகத்தான் சென்றது. சீக்கிரம் முடிந்துவிட்டதால், கடைசி நாள் திருமூர்த்தி அருவிக்கும் பழநி கோவிலுக்கும் சென்று வர முடிவு செய்தோம். புறப்பாடு ஆயிற்று.

காலை நேரமாகியதால் நகரப் பேருந்தின் கூட்டத்தைத் தாள முடியவில்லை. ஆங்கில எழுத்துகளைப் போல வளைந்து நிற்க வேண்டியிருந்தது. எப்படியோ திருமூர்த்தி மலைக்குச் சென்று சேர்ந்தோம். சிறிய அருவிதான் என்றாலும் குறைவில்லாமல் நீர் சுரந்தது; அல்லது பொழிந்தது. சிறு வயதில் ஒரே ஒரு முறை குற்றாலத்தில் குளித்திருக்கிறேன். அருவியில் குளிப்பது இது இரண்டாவது முறை. இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தின் முன் நாம் எவ்வளவு அற்பமானவர்கள் என்பது சுற்றுலா செல்லும்போது தான் புரிகிறது. புறந்தூய்மை மட்டுமல்ல; மனம் கூட நீரால் புத்தணர்ச்சி கொண்டது. அப்போது ஐயப்பன் சீசன் என்பதால் ஐயப்ப பக்தர்கள் பலர் வந்துகொண்டே இருந்தனர். குளித்து தலை துவட்டியபோது வைரமுத்துவின் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. 

"நக்கீரா..
 இதை நீர்வீழ்ச்சி என்பது
 பொருட்குற்றம் அல்லவா?
 நீருக்கு இது
 வீழ்ச்சியல்ல.
 எழுச்சி"

அருவிகள் என்றால் குரங்குகள் இருந்தால்தானே அழகு? நிஜக் குரங்குகள் மனிதக் குரங்குகளை (எங்களைத்தான்) வம்புக்கிழுத்தன. அருவிக்கு செல்லும் முன் ஒரு கோவில் இருக்கிறது. அதனருகே நிறைய கடைகள் இருந்தன. சில கடைகளுக்கு முன் மூன்று பெரிய தட்டுகளில் குங்குமம், சந்தனம், திருநீறு வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு ரூபாய் கொடுத்தால் ஒன்றைப் பூசிக்கொள்ளலாம். மூன்றுக்கும் சேர்த்து மூன்று ரூபாய். எதிரே கண்ணாடி கூட உண்டு. இது எனக்கு புதியதாக இருந்தது. 

அடுத்து பழனி வந்தோம். மாலை நேரம். கொண்டு வந்த பைகளை சேஃப்டி லாக்கரில் வைத்து கொவிலுக்குச் செல்ல அடியெடுத்தோம். ஒரு சிறுவன் என்னிடம் கை நீட்டினான். பசிக்கிது என்றான். யாசிப்பவர்களைக் காணும்போது என் தேசத்தின் மீது கோபம் வருகிறது. சுயநலவாதிகள் கொழுப்பதும் இவனைப் போல் இளைத்தவன் நோவதும் முடிவுக்கு வந்தபாடில்லை. பையிலிருந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை அப்படியே கோடுத்தேன். அவன் வாங்கிக்கொண்டான். நான் மகிழ்ந்து கொண்டேன். மீண்டும் கை நீட்டினான். பணம் வேண்டும் என்றான். எனக்குப் புரியவில்லை. யோசித்தேன். 'ஒருவேளை அவன் உணவாக சாப்பிட நினைத்திருக்கலாம். பிஸ்கெட்டெல்லாம் சரி வருமா' என்று நானே எண்ணிக்கொண்டு 10ரூ கொடுத்தேன். அவன் வாங்கவில்லை. "என்னாண்ணே. கூட குடுங்கண்ணே" என்றான். நான் மறுத்தேன். அவன் என் சட்டை பையைக் காட்டி 'அதைக் குடுங்க' என்றான். நான் வைத்திருந்தது 50 ரூபாய் நோட்டு. எனக்கு அவன் கேட்டது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கோபத்தில் நான் அவன் தோள் மேல் கை போட்டு உணவகத்துக்கு அழைத்தேன். அவன் மறுதலித்தான். பிறகு, 10 ரூ நோட்டை கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு  போய் விட்டான். கொஞ்ச தூரம் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் வேறொருவரிடமும் யாசித்துக்கொண்டிருந்தான். மலை மீது ஏறிதானா ஆண்டியைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டே மலையில் ஏறத் தொடங்கினேன். 
   - தொடரும் 
கருத்துரையிடுக

Ads Inside Post